کتاب اقتدار ریچارد سنت Richrd Sennett

این روزها مساله اقتدار در بیشتر حوزه ها مطرح است. گویا عصر پایان ، پایان سیاست ، پایان خانواده ، پایان دولت رفاه ، مرگ فاصله و مرگ حرفه آغازی است بر تمامی اینها و پایانی است بر اقتدار. اما بهرحال برای خیلی از ما اقتدار نوستالژی است . بویژ ه کسانی که بیش از حد تحت اقتدار و منابع اقتداری بوده اند. در این رابطه کتاب اقتدار ریچارد سنت Richrd Sennett را بخوانید چون این مساله بخوبی تشریح کرده است. ( البته همه کتابهای او را بخوانید. خیلی آدم عمیقی است. اخیرا کتابی نوشته بنام Respect . کتاب The Corrosion of Charachter نیز عالی است.)

او می گوید نیاز به اقتدار امری بنیادی است. همه به نحوی به اقتدار نیاز دارند برخی به مرجع اقتدار مانند کودکان که هدایت شان کنند و اطمینانشان دهند اما بزرگسالان نقش مرجع اقتدار را بازی می کنند. اما آیا سالمندان نیز می توانند همچنان این نقش را اعمال کنند؟ چگونه می توان حد اقتدار را نشان داد؟ اگر زیاد از حد بر کودکان اقتدار اعمال کنیم چه پیش می آید؟ مثلا حتی بعد از کودکی او.
نتیجه این می شود که خاطره پدر همیشه با او می ماند. حتی اگر پدر برود شاید نیرومند تر از حضور او. فرمانهای او مانند صدایی که دستور می دهد ، فرمان می دهد و یا راهنمایی می کند. بکن - نکن - بله - نه . این اقتدار هیچگان "خودگ را بیرون نخواهد آورد. هیچگاه ما از زیر منابع اقتداری بیرون نخواهیم آمد تا خود شویم. چنین دوران کودکی ای تا پیری طول می کد. اما چگونه می توان منابع اقتدار را به موقع جایگزین کرد؟ به نظر می رسد خیلی از مسائل به همین بموقع جایگزین کردن بر می گردد. از خانواده و پدر به جامعه ، از سیاستمداران به دیگر سیاستمداران ، از پدر به فرزند ؛ از خانواده به دولت و از دولت به خانواده و فرد. اما باید گفت که اقتدار نوعی اعتماد و حمایت را در پی دارد. در پرتو این اقتدار کودک رشد می کند و خانواده و فرد در امنیت است. اما تا چه حد ؟