نمی دانم چرا یکهو یاد خیابان گرگان افتادم. سالهای زندگی در آن سالهای تلخ و شیرینی است. هرچه بزرگتر می شدم بیشتر از آنجا بدم می آمد. اما حالا با فاصله ای دو دهه ای سخت بفکرش هستم. ساده است چون خاطراتم در آنجا گیر کرده است. این را می نویسم تا روزی منوگرافی اش را بنویسم. از سر خیابان که با سینما شهناز شروع می شد تا فروشگاه کفش ملی در میدان ثریا روبروی کلانتری 6. از دکان سنگکی تا نانوایی خراسونی که شاطرش توی زمین جا کنده بود تا نون بزند توی تنور. از خانه های قوطی مانند که حالا تنها فرقش این شده که تعداد قوطی ها را اضافه کرده اند... از آدمهای چشم خیره اش که دنبال شکار لحظه ها یکدم دیگران را می پایدند... از کاسبهایش و شیطنت های آخر شب... از مردم همه فرقه اجتماعی اش که در راه گذار و تحرک اجتماعی قرار بود مدتی در این خیابان بمانند... همین باشد تا روزی دیگر

نمی خواهم چیزی در مورد مسکن بگویم. شرایط مسکن در حال حاضر رکودی است و خانه های کلنگی هم خریدار چندانی ندارند. اما این باعث نمی شود که "کلنگی شدن" در رکود باشد. کلنگی شدن در همه امور و همه زمانها در تاریخ ایران در رونق بوده است. رونق مداوم، آن را نهادینه یا به عبارتی پایدار کرده است. این مفهوم موضوع یکی از مقالات کتاب "هشت مقاله در تاریخ و ادب معاصر" سال 1385 ، نشر مرکز است که دکتر همایون ( محمد علی ) کاتوزیان نویسنده آن است. این مقالات قبلا در نشریات ایرانشناسی و ایران نامه در امریکا چاپ شده بود.

مدتی است که این دفتر را باز نکرده ام. کم کم دارد نوشتن یادم می رود. حقیقت شاید این باشد که در فضای مجازی آدم بیشتر دویت دارد ببیند تا بنویسد. به علاوه و مزید بر علت ، حس می کنم نوشتن در این دوره که حوادث به سرعت می گذرند سخت است و انسان را عصبی می کند - گاهی نیز افسرده - چون تسلطی بر روندهای فکری، گفتمان و روند حوادث نداری.

نمی دانم در تصویر ساخت - کنش، این کنش های ماست که چنین سخت و تند می تازاند یا ساختهای جامعه. اگر کنش ها باشد که همه به یکدیگر قول می دهند که مدارا پیشه کنند و مدنی بمانند. اما اگر این ساختها باشند که حوادث را جریان می دهند تاریخ جز زیر و رو کردن چیزی ثبت نکرده است.
بهرحال در این تصویر اگر انسانهای زیادی باشند که در سیاست در پهنه ساختها کنشگری می کنند باید این حداقلها را بدانند که همه بخش های متضاد یک کل هستند که یا با هم می مانند یا همه با هم می روند. در عرصه سیاست و اجتماع هم چنین است. نوربرتو بابیو در کتاب چپ و راست به نکته مهمی اشاره می کند و می گویید اگر راستی وجود داشته باشد چپی هم است و اگر چپ نباشد راستی هم نیست. مساله این است که همه ما با مسائلی پیچیده و تازه روبرو شده ایم و به یک اندازه درگیر آن هستیم. هرکس اگر بخواهد دیگری را بیرون کند خودش را بیرون کرده است. مگر اینکه یک طرف بخواهد طرحی نو در اندازد. مسلما در این طرح خودش نیز نو می شود. باید سعی کنیم پیچ تاریخی را که در آن گرفتار آمده ایم در کمترین زمان طی کنیم.