حرف زدن از فلسطين در جامعه ما شايد ديگر مد روز نباشد !! نمونه اش مرگ عرفات بود. همه دنيا ابزار احساسات کردند چه آنهايي که گفتند از او متنفرند و خوب شد که مرد ، چه آنهايي که دوستش داشتند ، چه آنهايي که دوستش داشتند و گفتند اما چه خوب بود قرارداد اسلو را امضاء نمي کرد و چه آنهايي که گفتند اي کاش قرار داد با باراک امضا کرده بود. اما ما با آنهمه سابقه کاري در باره او کم گفتيم. منظورم نويسندگان مان است که مدتي خيلي حرف از جهاني شدن مي زنيم اما از يکي از مهمترين مسائل جهاني شدن يعني رشد نابرابري ها کم مي گوييم که عرفات يکي از مصداق هاي آن بود . بگذريم ما خيلي به خود فرو رفته ايم . اگر دستگاه هاي ارتباط جمعي کم از او گفتند در عوض مردم هم کم از او ياد کردند. ما درگير يک افراط و تفريط هستيم. روزي که اسرائيل به لبنان حمله کرده بود و فلسطيني ها زير دست و پا له مي شدند خيلي ها خاک خودمان را فراموش کردند و راهي سوريه لبنان شدند. اگر امام نگفته بود فتح اسرائيل از راه کربلا است جبهه ها خالي شده بود. معلوم نيست ما در کجاي طيف اظهار نظرها قرار دارشتيم. بگذريم! اما من مساله عرفات و فلسطيني ها را با پديده خانه در ارتباط مي دانم.
منظورم اين است که در انديشه معاصر خانه معناي ديگري دارد. هردوي اسرائيلي ها و فلسطيني ها از خانه هايشان دفاع مي کنند. انديشه خانه با آنچه در گذشته گفته مي شد متفاوت است. ديگر خانه چون گذشته هاي دور محلي براي توليد و مصرف نيست حتي چون گذشته هاي نزديک محلي براي مصرف نيست. معني خانه در عصر جديدي که فلسطيني ها و اسرائيلي ها با آن درگيرند به معني جايي که تمام هويت و دارايي فرد از خاطرات ، هويت تا زيبايي ها و لذتهايش در آن است. اگر خانه شما در معرض آنش قرار گيرد شما در آن لحظات دنبال نجات چه چيزي هستيد؟ پولتان که پنهان کرده ايد؟ يا آلبوم عکس هاي يادگاري ؟ اسناد و مدارک ؟ تابلوهاي نقاشي يا يادگاري مادر بزرگ ؟ تمامي اينها ابژه هاي دنياي مدرن هستند که ما به خاطر آنها خانه را همه چيزمان مي دانيم. اسرائيلي ها وقتي که فلسطيني ها را از خانه هايشان اواره کردند و چه آن موقع که خانه هايشان را خراب کرده و مي کنند خوب مي دانند چه مي کنند. چيزي دردناک تر از آن وجود ندارد. و عرفات کسي بود که به عنوان رهبر فلسطيني ها يک دم در اين دنيا در خانه اش زندگي نکرد.
