با سقوط نظام هاي سوسياليستي مدتهاست که آرمان شهر گرايي پديده اي کهنه و تاريخي محسوب مي شوند. به عبارت ديگر عصر پايان ايدئولوژي اعلام شده است. اگرچه غم غربت ان در برخي هنوز وجود دارد. مدتها پيش پوير از مهندسي اجتماعي نام مي برد. اگرچه به تازگي اين مساله مورد توجه نظري و عملي قرار گرفته است. اما مهندسي اجتماعي چيست؟ آيا منظور از مهندسي اجتماعي همان اعتراض صلح آميز به هر نابساماني است؟ به نظرم اينطور نيست. مهندسي اجتماعي يعني تلاش براي حال معضلات اجتماعي و اقتصادي در طول زمان با نقد، بررسي و ارائه هر گونه راه حل هاي عملي. بخصوص دادن راه حل هاي عملي در تمام زمينه ها. به عبارت ديگر نبايد نسبت به مسائلي که در اطزافمان مي گذرد بي نظر و بي توجه بود تنها به اين دليل که چيزهاي مهمتري وجود دارد. اين چيزهاي مهم تر چيستند؟ به نظر من از هر چيزي که در هر لحظه لحظه زندگي ما مي گذرد نبايد تنها به اين بهانه گذشت گه اينها کم اهميت هستند و چيزهاي ديگر اول بايد حل شوند بعد نوبت اينها برسد. اگر همسايه شما کلاس موسيقي راه انداخته و استراحت شما را ضايع مي کند چرا نبايد فکري درباره اش کرد و چرا نبايد همين مساله را بهانه قرار داد که آيا ما احتياج به پليس محيط زيست نداريم؟ چرا نبايد در اين زمينه واکنش نشان داد؟ يا اينکه چرا زباله هاي خانه شما سر ساعت بيرون گذاشته نمي شود؟ يا هر چيز ديگر. مهندسي اجتماعي يعني به تمام اجزاي اين زندگي توجه داشته باشيم. اگر مي بينيد مردم از پل هوايي رد نمي شوند بايد فکر کرد چرا اينطور است؟ آيا علتش بر مي گردد به نظام سياسي يا اينکه نه اگر ما پل زيرگذر بزنيم مساله حل مي شود. اين يعني اينکه مسائل اجتماعي تنها با معماري و مهندسي حل نمي شوند و به فکر جامعه شناس در اين زمينه ها احتياج است. تنها به اين علت ساده که بايد در هر طرح با توجه با ويژگي هاي مردمش ارائه طرح کرد.